Ας μη βιαζόμαστε…

Κακά τα ψέματα… Υπάρχουν φορές που βιάζομαι να μεγαλώσει η μικρή μου… «Να αρχίσει να περπατάει», λέω, για να μην χρειάζεται να κάνω τα πάντα έχοντάς την στην αγκαλιά μου. Το ίδιο έκανα και με τον γιο μου, ο οποίος… μεγάλωσε! Είναι, πλέον, 4,5 ετών. Κι ενώ όλοι μου έλεγαν πως «ο καιρός θα περάσει χωρίς να το καταλάβεις» και πως θα τα ψάχνω όταν η αγκαλιά μου θα είναι «άδεια», εγώ δεν τους πίστευα. Μέχρι που το έζησα…

Ο καιρός που τα «μικρά» μας είναι όντως μικρά, είναι λίγος. Πολύ λίγος. Και ξέρετε κάτι; Μόνο φεύγει… Δεν επιστρέφει ποτέ. Γι’ αυτό θα πρέπει (όντως!) να απολαμβάνουμε την κάθε στιγμή μαζί τους. Δε λέω να αφήσουμε πίσω όποια προβλήματα μάς απασχολούν (βλέπετε, αυτό είναι ένα ταλέντο που μόνο λίγοι έχουν). Μπορούμε, όμως, να τα βάζουμε (για λίγο) στην άκρη και να επικεντρωνόμαστε στα παιδιά. Σε όσα κάνουν, όσα μπορούν να πουν, όσα μάς δείχνουν σε κάθε ηλικία. Γιατί, μπορεί την αρχή να νομίζουμε πως είναι «λίγα αυτά που μπορούν να κάνουν», στην πραγματικότητα όμως είναι τόσα –μα, τόσα!– πολλά. Και δεν θα πρέπει για τίποτα και για κανέναν να τα προσπερνάμε.

Αξίζει, λοιπόν, να σκεφτούμε πως το μικρό μας θα είναι νεογέννητο μόλις για ένα μήνα. Μωράκι για έναν χρόνο (όλοι γνωρίζουμε πόσο γρήγορα περνάει ένας χρόνος). Μέσα σε αυτόν, θα μας χαρίσει το πρώτο του χαμόγελο, θα περπατήσει (κατά πάσα πιθανότητα) και θα πει την πρώτη του «μωρουδίστικη» λεξούλα. Στη συνέχεια, θα το χαρούμε ως… νηπιάκι για μόλις τρία χρόνια. Ναι, μέσα σε αυτή την περίοδο συγκαταλέγονται και τα «terrible twos», αλλά πιο πολύ θα θυμόμαστε με γέλιο τα κατορθώματα και τις αταξίες του παρά με νεύρα… Μετά θα γίνει (κοτζάμ) παιδάκι για έξι χρόνια. Η προεφηβεία δεν θα αργήσει να έρθει. Θα κρατήσει τρία χρόνια και θα δώσει τη σκυτάλη της στην εφηβεία, η οποία θα μας… «ταλαιπωρήσει» πέντε χρόνια. Πέντε χρόνια μέσα στα οποία θα νιώθουμε πως «χάνουμε» και «βρίσκουμε» στο παιδάκι μας ξανά και ξανά.

Ξέρετε κάτι, όμως; Στην αλήθεια δεν το χάνουμε ποτέ. Είναι πάντοτε εκεί και μας έχει πάντοτε ανάγκη. Ακόμα και όταν τα χρόνια περάσουν και «φύγει» από κοντά μας και πάλι θα μας έχει ανάγκη. Κι εμείς θα είμαστε εκεί. Στα 20, τα 30, τα 40… και θα του λέμε όταν θα έχει το δικό του μωρό: «Μη βιάζεσαι να μεγαλώσει… Ο χρόνος θα περάσει χωρίς να το καταλάβεις». Και θα μοιάζει σαν να πέρασε ο χρόνος σε μια στιγμή

mh_biazesai

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s