Αυτός είναι ο δικός μου σούπερ ήρωας…

Όχι, δεν είναι ο Batman… Ντύθηκε Batman γιατί δεν βρήκαμε τη στολή του τσιτάχ! Ναι, την αγάπη του για το ζωικό βασίλειο κατάφερα να του τη μεταδώσω, αλλά με την πρώτη ατυχία (πού να βρει κανείς στολή τσιτάχ;) τα ινία πήραν οι σούπερ ήρωες… Batman, Superman, Ironman, Χελωνονιτζάκια και δε συμμαζεύεται… Που να ήξερε το αγοράκι μου πως είναι κι αυτός ένας σωστός σούπερ ήρωας ακόμα κι όταν φοράει την αγαπημένη του στενή, κοντή φορμίτσα για να φαίνονται τα αθλητικά του  παπούτσια (του το λέω, αλλά γελάει)… Είναι μόλις 4,5 ετών και μοιάζει με μεγάλο παιδάκι. Εκεί την πατάμε… Γιατί μπορεί να μοιάζει με μεγάλο παιδί, δεν είναι όμως. Είναι 4,5 ετών. Και από τότε που ήρθε στον κόσμο η μικρή μας (πριν από περίπου 9 μήνες), του συμπεριφερόμαστε σαν να είναι μεγάλος. Πολλοί πιστεύουν πως έτσι πρέπει να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά. Εγώ, από την άλλη, πιστεύω πως πρέπει να προσπαθούμε να τους συμπεριφερόμαστε ανάλογα με την ηλικία τους (αυτό, όμως, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα…). Έλεγα, λοιπόν, πως ο Βαγγέλης είναι ο δικός μου σούπερ ήρωας. Γιατί;

Επειδή «προσπέρασε» το γεγονός πως η νεογέννητη αδελφή του δεν έμοιαζε καθόλου με το «κοριτσάκι» που είχε στο μυαλό του πως θα έβλεπε όταν επιστρέφαμε από το μαιευτήριο…

Επειδή, όσες μέρες ήμουν στο μαιευτήριο έδειχνε λίγο σαν χαμένος, αλλά προσαρμόστηκε στην απουσία μου χωρίς ξεσπάσματα και υπερβολές…

Επειδή κατάφερε να αρχίσει να «αγνοεί» πολύ γρήγορα το κλάμα της μικρής του αδελφούλας που τάραζε τον –κατά τ’ άλλα– γαλήνιο ύπνο του, αλλά και το γεγονός πως ήταν διαρκώς «κρεμασμένη» επάνω μου τον πρώτο καιρό…

Επειδή στεναχωρήθηκε όταν «χάσαμε τους ρυθμούς μας» και βγήκε λίγο «έξω από τα νερά του»… Βλέπεις, είχε συνηθίσει να πηγαίνουμε παρέα για ύπνο… Ευτυχώς, αυτή η αλλαγή δεν κράτησε πολύ – κάτι στο οποίο συνέβαλε και ο καλός χαρακτήρας της Ελισάβετ, η οποία ήταν το πιο καλό και ήσυχο νεογέννητο του κόσμου 😉 Ε, όσο μεγάλωνε, άρχισε (δικαίως) να έχει περισσότερες απαιτήσεις…

Επειδή, όσο δύσκολο κι αν ήταν, μπόρεσε να μοιραστεί κάποια από τα παιχνίδια του – ναι, ακόμα και τα πιο αγαπημένα (απλά αυτά τα έδινε «για λίγο»).

Επειδή ξεχνούσε (και συνεχίζει να ξεχνάει) γρήγορα τις φορές που μας άκουγε να του λέμε να κάνει «πιο γρήγορα», να «δώσει το καλό παράδειγμα» ως μεγαλύτερος αδερφός (και γενικά όλα αυτά τα χαζά που βγαίνουν αυθόρμητα από το στόμα μας γιατί με κάποιο μαγικό τρόπο πέρασαν –βλακωδώς– στο υποσυνείδητό μας). Διότι, μπορεί ο Βαγγέλης να είναι μεγαλύτερος από την Ελισάβετ, δεν παύει, όμως, να είναι μόλις 4,5 ετών. Σε αυτή την ηλικία, σίγουρα μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε, υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα τα οποία δεν μπορεί να κατανοήσει πλήρως.

Επειδή μπορεί να δυσαρεστείται όταν ακούει πως «είμαι κουρασμένη» για το τάδε παιχνίδι, ωστόσο σπεύδει να βρει κάτι λιγότερο κουραστικό για να παίξουμε παρέα.

Επειδή μπορεί η Ελισάβετ να είναι μόλις 9 μηνών, ωστόσο του αρέσει να παίζει μαζί της. Ναι, κάποιες φορές βαριέται, αλλά προσπαθεί να τη βάζει πού και πού στα παιχνίδια του…

Επειδή λατρεύει να πηγαίνουμε στις κούνιες όλοι μαζί. «Να πάρουμε και την “μπουμπού”!», μου λέει. Και μη μου πει κανείς να μη τη λέει «μπουμπού», αλλά να τη φωνάζει με το όνομά της… Θα τη λέει όπως θέλει!

Επειδή όταν του τραβούσε κατά λάθος τα μαλλιά τσαντιζόταν που έσπευδα να τη δικαιολογήσω και είχε δίκιο! «Έλα, Βαγγέλη μου», του έλεγα… «…είναι μικρή, δεν καταλαβαίνει. Το έκανε κατά λάθος…». Εκ των υστέρων, μιλώντας με μία αξιόλογη παιδοψυχολόγο, έμαθα πως θα έπρεπε να λέω στην Ελισάβετ ό,τι θα έλεγα σε εκείνον – δηλαδή ότι «δεν είναι σωστό να τραβάμε τα μαλλιά». Φυσικά, όχι για να το ακούσει η Ελισάβετ, αλλά για να καταλάβει ο Βαγγέλης πως τους αντιμετωπίζουμε το ίδιο (κι ας μην είναι πάντα έτσι)…

Επειδή «έκλεψα» ώρες από το παιχνίδι του και τις αφιέρωσα στην αδερφή του. Αναπόφευκτο, θα μου πεις… Ναι, αλλά ο Βαγγέλης δεν μπορούσε να το καταλάβει στην αρχή. Τώρα του λέω «θα βάλω το μωρό για ύπνο και θα έρθω να δούμε την ταινία μαζί» και δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα…

Και πόσα ακόμα αμέτρητα πράγματα τα οποία δεν μου έρχονται καν στο μυαλό… Α! Ναι ακόμα ένα: Επειδή, από την πρώτη στιγμή που ήρθε στη ζωή μου, με βοήθησε να δω ποιοι είναι οι πραγματικοί φίλοι μου. Ποια είναι τα πράγματα στα οποία θα πρέπει να δίνω σημασία και για ποια να αδιαφορώ. Αυτό, ίσως είναι ένα από τα πιο σημαντικά χαρίσματα του σούπερ ήρωά μου – αν και δεν έχει περάσει ακόμα εντελώς στο DNA μου (εμ, άμα δεν το έχεις από την αρχή το συγκεκριμένο «χάρισμα», είναι δύσκολο να το αποκτήσεις).

Ξέρεις κάτι; Δεν είναι εύκολο να «συστήνεις» στο μεγάλο σου παιδί το αδερφάκι του. Είναι όμορφο, αλλά όχι εύκολο. Όμως, με λίγη προσπάθεια, υπομονή, επιμονή και στήριξη από τους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό σου, όλα βρίσκουν τον δρόμο τους σιγά-σιγά. Αλλά δεν είναι ο δρόμος που γνώριζες μέχρι εκείνη τη στιγμή. Βλέπεις, ο δρόμος αυτός έχει αποκτήσει ένα μικρό παρακλάδι… Και προχωράς για λίγο καιρό παράλληλα ανάμεσα και στα δύο δρομάκια, μέχρι να περάσει ο χρόνος και να συναντηθούν ξανά. Να συναντηθούν και να δημιουργήσουν ένα όμορφο μονοπάτι που θα οδηγεί σε υπέροχα ξέφωτα, λουλουδιασμένες πεδιάδες, αλλά και σε σκοτεινά δρομάκια, ανηφόρες κι άγνωστα σημεία… Μαζί θα «ρίξουμε φως» σε αυτά. Θα τα ανεβούμε πιασμένοι χέρι-χέρι (κάποιες φορές μπορεί και τσακωμένοι – αρκετές φορές ίσως…). Θα τα χαρτογραφήσουμε. Γιατί μπορεί τα παιδιά να μαθαίνουν από εμάς, πλέον όμως, πιστεύω ακράδαντα πως εμείς μαθαίνουμε πολλά περισσότερα από τα μικρά μας. Και μη μου πει κανείς να μη τα λέω «μικρά», αλλά «παιδιά». Γιατί μπορεί να είναι παιδιά, αλλά είναι τα μικρά μου. Τα μικρά μου, που βιάζομαι να μεγαλώσουν και το μετανιώνω την επόμενη στιγμή.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s