Κάποιος ζητάει “βοήθεια” – και δεν είναι ο Βαγγέλης!

Ημέρα βροχερή το προηγούμενο Σάββατο… Με αστραπές, βροντές και πολύ νερό – ό,τι ακριβώς απεχθάνονται οι γάτες. Προκειμένου να κάνουμε τις δικές μας να «νιώσουν καλύτερα», ο γιος μου πρότεινε (χμ… «απαίτησε» είναι η σωστή λέξη) να τις βάλουμε μέσα, «στα ζεστά» για να μην βραχούν και να μην φοβούνται… Μόλις η μπαλκονόπορτα άνοιξε, η Κλειώ και η Ερμιόνη χώθηκαν μέσα. Η στάση τους –φυσικά– «πρόδωσε» μονομιάς τη σκέψη τους: «Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα»… Περιχαρής ο Βαγγέλης έσπευσε να τις αγκαλιάσει, να τις ζουλήξει, να μοιραστεί μαζί τους το πρωινό του (μεταξύ μας, αυτό ήταν το μόνο που εκτίμησαν οι τετράποδες φίλες του).

Μεταξύ μας, μου αρέσει πολύ να τον βλέπω να ασχολείται μαζί τους, απλά ώρες-ώρες ανυπομονώ για τη στιγμή που θα αρχίσει να αποβάλει αυτές τις άγαρμπες κινήσεις που τρελαίνουν τα ζώα και (στη συγκεκριμένη περίπτωση) τα κάνουν να προτιμούν να βρίσκονται στη βροχή, παρά στη ζεστή –σχεδόν ασφυκτική– αγκαλίτσα ενός 4χρονου αγοριού. Ευτυχώς, η Κλειώ (η λευκή πανέμορφη γατούλα) δεν έχει «βγάλει νύχια» ποτέ. Ποτέ, μέχρι εκείνο το πρωί! Που δικαίως του τα έδειξε, κάνοντάς τον να καταλάβει πως… οι εκδηλώσεις αγάπης έχουν όρια. Και τρελαίνομαι στη σκέψη πως υπάρχουν γονείς οι οποίοι θα έριχναν «το φταίξιμο» στη γάτα – κάθε άλλο! Πιστεύω ακράδαντα πως όσα παιδιά μεγαλώνουν κοντά σε ζωάκια είναι πολύ τυχερά. Και ναι, μπορεί να εξηγώ με τις ώρες στον Βαγγέλη πως η γάτα χρειάζεται την ησυχία της, ωστόσο γνωρίζω πως, αν το παρακάνει, η γάτα θα φροντίσει να του το δείξει με τον δικό της μοναδικό (και αξέχαστο!) τρόπο. Και είναι καλύτερα να το μάθει από τη δική μας γάτα (η οποία ξέρουμε πως αν αντιδράσει, θα το κάνει σε ήπιο τόνο), παρά από κάποια άλλη την οποία δεν γνωρίζουμε.

Το καλύτερο όλων, όμως, δεν είναι πως μέσω των ζώων τα παιδιά μαθαίνουν τη σχέση δράσης-αντίδρασης. Το καλύτερο όλων είναι πως ανακαλύπτουν το συναίσθημα της ανιδιοτελούς αγάπης. Αυτό, εμφανίζεται στο πρόσωπό τους, στις αυθόρμητες κινήσεις τους (όχι τις άγαρμπες, αλλά τις άλλες τις πιο στοργικές) όταν σπεύδουν να τα χαϊδέψουν, να τα πάρουν αγκαλιά, να μοιραστούν μαζί τους το φαγητό τους. Αυτό ακριβώς κρυβόταν και πίσω από την απάντησή του όταν τον ρώτησε ο μπαμπάς του γιατί δεν τρώει λίγο (επειδή έδινε όλο το τοστάκι στη γάτα): «Τρώω από την αγάπη της μαμάς και της γάτας!», είπε δίχως να το σκεφτεί ο Βαγγέλης. «Του μπαμπά;», τον ρώτησε ο Νίκος. «Ναι!», απάντησε «…και τη δική σου!» κι έδειχνε τόσο ευτυχισμένος όση ώρα τάιζε τη γάτα…

Κι αυτό, είναι ένα μικρό δείγμα της αγάπης του. Μιας αγάπης που μπορεί κάποιες φορές να «πνίγει» το ζώο, ωστόσο αποδεικνύει πως έχει όλα τα φόντα να εξελιχθεί σε μία όμορφη σχέση – μια δυνατή φιλία (ναι, μπορεί ο σκύλος να είναι ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου, αν όμως δώσουμε και στη γάτα μια ευκαιρία θα δούμε πως κάλλιστα μπορεί να τον συναγωνιστεί) που μπορεί να κρατήσει μια ζωή.

Μια ζωή γεμάτη χάδια, παιχνίδια, αγκαλιές – ε, ίσως και λίγες γρατζουνιές 😉

IMG_8595
Η Ερμιόνη και η Κλειώ, μια ηλιόλουστη μέρα στον κήπο…| Η Ερμιόνη, μας βρήκε μια-δυο μέρες αφού μετακομίσαμε στο σπίτι, λίγα χρόνια πριν έρθουν στη ζωή μας ο Βαγγέλης και η Ελισάβετ. Ήταν έγκυος και -όταν ένιωσε ασφαλής μαζί μας- έφερε στο στόμα της μια χνουδωτή μπαλίτσα, την οποία ονομάσαμε Κλειώ. Τις υιοθετήσαμε, τις στειρώσαμε και τις αγαπήσαμε… Τώρα, μαθαίνουμε και στα παιδιά μας να κάνουν το ίδιο… 
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s