Είναι τόσο μικρή, κι όμως, μας δείχνει την αγάπη της…

Κατάφερε να φέρει τα πάνω-κάτω στη ζωή μας για ακόμα μία φορά (την πρώτη το έκανε ο Βαγγέλης – ο κατά 4,5 μεγαλύτερος αδερφός της). Να επιβεβαιώσει (πανηγυρικά) τον κανόνα που θέλει τους γονείς να αγαπούν εξίσου τα παιδιά τους. Ναι, μπορεί να ήρθε “δεύτερη” στη ζωή μας, είναι όμως “πρώτη” στην καρδιά μας, μαζί με τον αδερφό της – μεταξύ μας, πιστεύω πως στην περίπτωση της μητρικής ή πατρικής αγάπης δεν υπάρχουν “δεύτεροι, τρίτοι , τέταρτοι…”. Όλα τα παιδιά κατέχουν την πρώτη θέση (κι ευτυχώς η καρδιά μας μπορεί να χωρέσει όσες… “πρωτιές” επιθυμούμε)!

Εκτός όλων αυτών, όμως, κατάφερε από πολύ νωρίς να μας δείξει την αγάπη της! Και, προσέξτε: Αυτό δεν είναι κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα της Ελισάβετ… Είναι χαρακτηριστικό όλων των μωρών. Γιατί, ναι, μπορεί ένα μωράκι να φέρνει τα πάνω-κάτω στη ζωή μας, να… στοιχειώνει τα ραντεβού μας με τον Μορφέα και να μας κάνει να στρέφουμε το βλέμμα μας επάνω του σε κάθε του κίνηση, στην πραγματικότητα, όμως, πίσω από αυτή την κάθε του κίνηση κρύβεται κι ένα μεγάλο “σ’ αγαπώ”. Πως μας το δείχνει; Με πολλούς και διάφορους τρόπους…

  • Μας αναγνωρίζει. Πριν καλά-καλά συμπληρώσει την πρώτη εβδομάδα της ζωής του, μπορεί να μας αναγνωρίσει – όχι τόσο μέσω της όρασης, όσο μέσω της όσφρησής του. Σήμα κατατεθέν, το μητρικό γάλα, τη μυρωδιά του οποίου καταλαβαίνει με το που πλησιάζουμε κοντά του. Από τον πρώτο κιόλας μήνα γνωρίζει καλά ότι μπορεί να μας εμπιστευτεί και να βασιστεί επάνω μας αφού ανταποκρινόμαστε κατευθείαν στο κλάμα του ταΐζοντάς το, στις γκρίνιες του με μια ζεστή αγκαλίτσα και στα μουρμουρητά του με ένα νανούρισμα κι ένα γλυκό φιλάκι για καληνύχτα. Είναι δυνατόν μετά απ’ όλα αυτά να μη μας αγαπάει;
  • Μας παρατηρεί (διαρκώς!). Με το που «τρυπώνει» στην αγκαλιά μας δεν παίρνει το βλέμμα του από πάνω μας. Και μπορεί τους πρώτους μήνες να μην βλέπει τα πράγματα και τόσο ξεκάθαρα, συμπληρώνοντας, όμως, το πρώτο του τρίμηνο βάζει σκοπό της ζωής του να «αποτυπώσει» το πρόσωπό μας στο μυαλό του. Ναι, μπορεί να μην έχει ιδέα για το τι συμβαίνει γύρω του, γνωρίζει πολύ καλά όμως πως είμαστε ό,τι πιο σημαντικό στη ζωή του – τόσο η μαμά, όσο και ο μπαμπάς! Δε σταματάει λοιπόν να μας το δείχνει θέτοντάς μας… υπό διαρκή παρακολούθηση!
  • Τρελαίνεται για εμάς! Εκτός του ότι παρατηρεί την κάθε μας κίνηση, πετάει από τη χαρά του όταν μας βλέπει να πλησιάζουμε στην κούνια του και κάνει τα πάντα για να μας το δείξει – κουνάει χεράκια και ποδαράκια, βγάζει κραυγούλες και –πού και πού– του τρέχει και κανένα σαλάκι. Αυτά είναι τα «όπλα» που επιστρατεύει το μωρό μας για να μας δείξει την αγάπη του. Αυτά κι ακόμα ένα: Το πρώτο του χαμόγελο (και, φυσικά, όλα όσα θα ακολουθήσουν). Θα το δούμε να «σκάει» γύρω στο τέλος του δεύτερου μήνα της ζωής του (μπορεί και νωρίτερα) ενώ, όταν μεγαλώσει –εκεί γύρω στα πρώτα του γενέθλια– εκτός από το χαμόγελό του, θα είναι έτοιμο να μας χαρίσει και το πρώτο του φιλάκι!
  • Μας «πιάνει κουβεντούλα». Μπορεί να μας ακούει να του μιλάμε με τις ώρες… Η φωνή μας, άλλωστε, το ηρεμεί… Επιπλέον, από τον πρώτο κιόλας μήνα της ζωής του προσπαθεί να αναπαράγει τους ήχους που ακούει να βγαίνουν από το στόμα μας, κάτι που κάποια μωράκια μπορεί να κάνουν γύρω στους τρεις μήνες. Σε αυτή την ηλικία (3-4 μηνών) αρχίζει σιγά-σιγά να μπαμπαλίζει επιδιώκοντας να μας πιάσει ψιλή κουβεντούλα! Ναι, κάπου μέσα σε όλα αυτά τα «μα…μα…μα…» και «μπα…μπα…μπα…» κρύβεται η αγάπη του!
  • Είμαστε η παρηγοριά του. Ένας δυνατός θόρυβος, μια συνάντηση με έναν άγνωστο, ακόμα και μια στιγμή ακατανόητης γκρίνιας το σπρώχνουν κοντά μας. Έχουμε μια μαγική δύναμη να απαλύνουμε τον πόνο του (κάτι το οποίο μάλιστα έχει αποδειχτεί και επιστημονικά), να διώχνουμε τον φόβο του και να «ζεσταίνουμε» την ψυχή και τη καρδιά του με το που το παίρνουμε στην αγκαλιά μας. Αναμφισβήτητα είμαστε ο πρώτος άνθρωπος που του έρχεται στο μυαλό όταν τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά… Το άγγιγμά μας, κάνει το μωρό μας να νιώθει ασφάλεια, η φωνή μας το ηρεμεί και η παρουσία μας είναι το καλύτερο «φάρμακο» για εκείνο.
  • Μας θέλει συνέχεια κοντά του. Λίγο πριν κλείσει τον πρώτο του χρόνο –κάπου γύρω στους οκτώ μήνες– η παρουσία μας του γίνεται τόσο, μα τόσο απαραίτητη που δε θέλει να μας χάνει από τα μάτια του! Οι ειδικοί το αποκαλούν «το άγχος του αποχωρισμού» και λένε ότι μπορεί να διαρκέσει μέχρι τα τρίτα του γενέθλια… Τι σημαίνει αυτό; Ότι απλά δεν θέλει με τίποτα να φεύγουμε από κοντά του. Ταράζεται, βάζει τα κλάματα και γυρίζει το κεφαλάκι του πέρα-δώθε μέχρι να μας εντοπίσει. Όταν, δε, επιστρέφουμε και πάλι στο οπτικό του πεδίο, η χαρά του είναι ανείπωτη! Δεν το νοιάζει να βλέπει τους άλλους να φεύγουν. Δεν θέλει απλά να βλέπει εμάς να το κάνουμε. Που θα πάει, όμως; Θα το συνηθίσει! Αρκεί να το καθησυχάζουμε λέγοντάς του ότι θα γυρίσουμε κοντά του όσο πιο γρήγορα μπορούμε – και (φυσικά) να κρατάμε αυτή την υπόσχεση!
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s